W Polsce panuje klimat umiarkowany o charakterze przejściowym pomiędzy klimatem morskim a lądowym. Jest to efekt ścierania się mas wilgotnego powietrza znad Atlantyku z suchym powietrzem z głębi kontynentu euroazjatyckiego. W efekcie klimat Polski odznacza się dużą kapryśnością pogody i znacznymi wahaniami w przebiegu pór roku w następujących po sobie latach. Zaznacza się to zwłaszcza w charakterze zim, które są bądź wilgotne, typu oceanicznego, bądź - rzadziej - pogodne, typu kontynentalnego. Generalnie w Polsce północnej i zachodniej przeważa klimat umiarkowany morski z łagodnymi, wilgotnymi zimami i chłodnymi latami ze sporą ilością opadów, natomiast we wschodniej części kraju zaznacza się kontynentalizm klimatu, z ostrymi zimami oraz gorętszymi i bardziej suchymi latami. Ogólnie można stwierdzić, że do Polski docierają wszystkie typy mas powietrza właściwych dla półkuli północnej. Dlatego też klimat jest tutaj niejednolity, co wywołuje spore trudności w prognozowaniu pogody. Właściwa dla klimatu Polski jest też duża zmienność pogody w kolejnych latach. Jest to spowodowane zaburzeniami w napływie głównych mas powietrza docierających nad kraj. Niekiedy upalne i suche lato występuje rok po roku, a w następnych jest chłodne i wilgotne. To zjawisko występuje najczęściej cyklicznie, w okresach kilkuletnich. Dla całości polskiego klimatu bardzo ważny jest aspekt nizinnego ukształtowania terenu, które wyraźnie rysuje się w Europie od Francji aż do Ukrainy. Ułatwia on szybkie przemieszczanie się dużych mas powietrza nawet znad Atlantyku lub Morza Północnego. Dużą rolę odgrywa także usytuowanie Polski na kontynencie. Na klimat szczególnie oddziałuje oddalenie od wielkich zbiorników wodnych oraz sąsiedztwo z rozległymi obszarami lądowymi. W przypadku klimatu Polski największe znaczenie ma Ocean Atlantycki, a rozległą przestrzeń stanowi cały kontynent euroazjatycki. Istotny wpływ na klimat mają również morza. Dla Polski północnej jest to Morze Bałtyckie.